Skólasaga úr sjávarþorpi - Jón S. Guðlaugsson (2007)
Til umfjöllunar er skólafyrirkomulag, uppeldi barna og atvinnuhættir á millistríðárunum í tveimur sjávarþorpum á Suðurnesjum. Þorpin eru Grindavík og Hafnir. Hvað varðar atvinnuhætti þá snérist nánast allt um fiskveiðar og landbúnað í sjávarþorpum á þessum tíma. Stundaður var sjálfsþurftarbúskapur þar sem allir voru sjálfum sér nógir og þurftu lítið að sækja annað um aðdrætti. Menn nýttu sér náttúrana sem gaf bæði til sjós og lands. Í uppeldi barna voru sterk tengsl við atvinnulífið og hugurinn var við sjóinn. Börn voru fegin þegar skóli endaði á vorin og þau gátu hjálpað til við meðhöndlun á fiski, tekið þátt í sauðburði á vorin og síðar heyskap yfir sumarið. Skólaganga var ekki löng á þessum tíma. Börn sóttu skóla frá tíu ára aldri til fermingar en árið 1926 kom löggjöf sem leyfði sveitarfélögum að hefja nám barna við sjö ára aldur. Stundað var hefðbundið bóknám en lítil aðstaða var til kennslu í leikfimi, handmennt og smíði. Sund var kennt við mjög frumstæð skilyrði. Skemmtanir voru sjaldan haldnar. Svokallaðir flakkarar vöktu gleði og kátínu þegar þeir birtust. Á þessum tíma var þeirra skeið að renna út vegna breytts tíðaranda. Viðtöl voru tekin við Sigurð Gíslason frá Grindavík og Guðlaug Eyjólfsson frá Höfnum. Þeir segja frá skólagöngu sinni og einnig um atvinnulíf og annað sem viðkom þennan tíma.