Á öxlum risa: Þróun, uppsöfnun og aðlögunargildi menningar - Guðlaugur Daðason 1991- (2017)
Menning er einkennandi fyrir mannlegt atferli og er jafnframt eitt helsta verkfærið sem maðurinn nýtir sér til að komast af við fjölbreyttar umhverfisaðstæður. Í þessari ritgerð er skoðað hvernig menning breytist í tíma og rúmi eftir ferli sem er í grunninn sambærilegt við líffræðilega þróun þó svo að mikilvægar undantekningar séu til staðar. Maðurinn er gæddur líffræðilegum eiginleikum sem gera honum kleift að safna upp, muna og miðla yfirgripsmiklu safni menningarlegrar þekkingar milli kynslóða. Þetta þekkingarsafn hleður á sig breytingum við endurtekin kynslóðarskipti til þess að mynda aðlögunarhæfa heild. Fyrir þær sakir að menning hefur þróast með þessum hætti hefur manninum tekist að finna háþróaðar menningarlegar lausnir við ýmiskonar áskorunum hvort sem er við Norðurheimsskautið, í frumskógum hitabeltisins eða í eyðimörkum Ástralíu. Culture is a unique characteristic of human behaviour as well as being one of man‘s primary tools for surviving in a diverse range of environments. This thesis gives an account of cultural change in time and space by a process that is roughly analogous to biological evolution though with some important exceptions. Humans are endowed with biological attributes that allow them to accumulate, remember and transmit a comprehensive pool of cultural information across generations. That pool of cultural information accumulates modifications over succesive generations to form an adaptive whole. On account of the fact that culture has evolved by this process it has allowed humans to invent sophisticated cultural solutions to various challenges whether whether they are found in the Arctic, in tropical jungles or in the deserts of Australia.