Um nauðsyn þess að veita spakviturri hænu og nöldrandi spurningarmerki sess í fræðilegri ritgerð - Edda Kjartansdóttir 1958- (2012)
Greinin er skrifuð frá sjónarhjóli nemanda sem upplifir köfnunartilfinningu þegar rammar fræðaheimsins þrengja að. Edda fjallar um glímu sína við þá ramma í háskólanámi í ljósi af hugmyndum Laurel Richardson. Hún greinir frá því hvernig þær hjálpuðu henni að öðlast rödd og gerðu henni kleift að nota ritun sem skapandi aðferð við að túlka og skilja þann heim sem hún hefur lifað og hrærst í lengi. Richardson telur að túlkun á rannsóknargögnum megi birta á fjölbreyttu formi og upp úr gögnum greinarhöfundar spratt saga af spakviturri hænu og nöldrandi spurningarmerki. Tvíeyki þetta fór í ferðalag í fylgd stúlkunnar Birtu til að reyna að varpa ljósi á hvernig það farg sem Birtu finnst að hvíli á kennurum er samsett. Greinin er byggð á erindi sem höfundur flutti í Ritveri á Menntavísindasviði Háskóla Íslands 8. nóvember 2010. This paper is written from the viewpoint of a student who felt suffocated by stifling frameworks of the academic world. The author discusses her struggle with these frameworks in her university studies in light of ideas put forward by Laurel Richardson. She describes how Richardson helped her to gain a voice and how she used writing as a creative way to interpret and understand the world in which she has lived and moved for a long time. Richardsson believes that research conclusions can be presented in many forms and from the author´s data sprang the history of a wise hen and a nagging questionmark. This duo went on a trip along with the girl Birta in an attempt to illuminate how the burden Birta feels teachers are carrying is constructed. The paper is based on a M.Ed. thesis and stems from a lecture that the author gave on the 8th of November 2010 in the Writing Center (i. Ritver) at the School of Education, University of Iceland.